බැරි වුණු දීගේ වාහේ ඇවිදිනුත් ගියා !!!

විස්තර අහනකොට රාළේ ගං පැත්තේ
මටත් හොරෙන් මම පිළ උඩ ඉදගත්තේ
තලන්නට මලක් දී අවසර ගත්තේ
මතකද රාළේ හවහක වැව් ඉස්මත්තේ

උඹෙ බටලී ගී ඇහුවේ මම නේද
ඈතින් ඇහෙන බටලී හඩ පුරුදුයිද
රැවුලට වැහුන මූණේ හැඩ මතකයිද
හැරිලා බලාපන් ලේ ටික කකියයිද

කඩමණ්ඩියෙන් දැන් වාහේ ඇදේවී
උන්දැත් වාසෙ දේසේ ගැන අහාවී
ලොකු කොල්ලගේ හැඩහුරුකම දැනේවී
පලයන් මැණික මගෙ දීගෙත් කැඩේවී

මල ඉලව්ව !!!

අරුන්දගෙ හීන ටික අරන් යන නිනව්වේ
උබේ ගුණ වරුනමයි උන්දනම් කියෙව්වේ
දිය රෙද්ද කඩනකොට දිය නාන ඉසව්වේ
මතකයිද ලැජ්ජාව තිබුණ හත්තිලව්වේ

නූල් පොටක් ගෑවුණ තැන් කොහෙද ඇගේ
හොයලා කියාපන් වැහුණොත් නේද අගේ
සිදාදියෙදි මගෙ මැණිකෙට වෙච්ච රගේ
අමුඩෙත් දිගයි උබෙ ගවුමට වඩා මගේ

මොණරු ඇවිත් උඹ ලග රග දෙන හින්දා
උන්දගෙ මරණෙටත් උඹ අද නැති හින්දා
ඉලව්ගෙදර කටයුතු අහවර හින්දා
ඒකිත් හොදයි මම උඹෙ නංගිව බැන්දා...

පාළු කරට නුඹෙ ඇස නොගැටෙන්නයි වීදුරු කැඩපත බිම දැම්මේ

පිපුණු මලේ රුව එමල දනීදෝ
මලකි දුවේ නුඹ හැඩ රුව බලන්නෙපා
නැති බැරි කම මුතු මාල හතක් වී
කඩුල්ල පැන එයි නුඹ අත කර ලන දා

කටු මැටි බිත්තියෙ හැඩ කර අඳිනා
රූ සෙවණැල්ලෙන් හිස පීරන්නේ
නොතලන් මා සිත ආදර දියණියනේ
පාළු කරට නුඹෙ අත නොගැටෙන්නයි
වීදුරු කැඩපත බිම දැම්මේ

ළිදේ අඩිය හිරු නොබලන පින්නේ
එබී ළිඳට නුඹ ඇයි හිනැහෙන්නේ
නොතලන් මාසිත ආදර දියණියනේ
පාළු කරට නුඹෙ ඇස නොගැටෙන්නයි
වීදුරු කැඩපත බිම දැම්මේ

නන්දා මාලනිය ගායනා කරන ලූශන් බුලත්සින්හල අතින් ලියැවුණ මේ සින්දුව ඇහෙනකොට හිතේ මැවෙන දේ නිකමට ලියාගෙන යන්න හිතුණා.  ඇත්තටම පිපුණු මලක රුව එමල දකිනවද කියන ප්‍රශ්නාර්ථයක් එක්ක වචනෙන් වචනෙ අහගෙන ඉන්නකොට හිතේ මැවුනෙ පාළු කටුමැටි පැල් කොටයක දිරාපු ජනේලෙකින් එලිය බලාගෙන ඉන්න ලස්සන පොඩි කෙල්ලෙක්. දුවගෙ හිතක් කියවන්න හොඳම හැකියාව තියෙන්නේ ඒකිගෙ අම්මට මිසක් වෙන කාටද. සින්දුවේ දෙවනි පද පෙළ පටන් ගද්දිම ජනේලෙට පොඩ්ඩක් එහායින් ඉඳගෙන කඩමල්ලක් ඇඳගෙන සුර ලෝකෙක හීන දකින තමන්ගෙ පොඩි එකී දිහා බලාගෙන ඉන්න වැහැරිලා ගිය අම්මා කෙනෙක් මට පේනවා. 

මෙතනදි මට මුණගැහෙන සුන්දරම ආඩපාලිය මට ඇහෙනවා මෙන්න මෙහෙම.

"නැති බැරිකම මුතුමාල හතක් වී
කඩුල්ල පැන එයි නුඹ අත කරලන දා"

මාල හතක් දාලා හත්දවසක් මගුල් කන්න හීන දැක්කට මගුල් දවස ඉවර වෙනකල් කරේ එල්ලෙන මාල හත වෙනුවට මගෙ එකීට උරුම වෙන්නෙ නැති බැරිකම එක්ක ගුලි වෙලා ගලන කඳුළු කැට ටික නේද. මේ ගැන දන්න හින්දා උඹට කියන්නම් දුවේ මලක් වගේ ඉඳපන් කැඩපතක් හොයාගෙන හැඩබලන්න යන්නෙ නැතිව.මොකද උඹේ හැඩ උඹ කොච්චර බැලුවත් උඹේ කරට මාල හතක් වැටෙන්නේ නෑ.

"කටු මැටි බිත්තියෙ හැඩ කර අඳිනා
රූ සෙවණැල්ලෙන් හිස පීරන්නේ
නොතලන් මා සිත ආදර දියණියනේ
පාළු කරට නුඹෙ අත නොගැටෙන්නයි
වීදුරු කැඩපත බිම දැම්මේ"

ගෙදර තිබුණ එකම වීදුරු කණ්ණාඩියත් කඩලා විසිකරලා දැම්මට පස්සෙ උඹ කටු මැටි බිත්තියේ හෙවණැල්ලෙන් ඇදලා දුන්න රූපේ බලාගෙන දණක් දිගට වැවිච්ච කොණ්ඩේ පීරගත්තට පිළිවෙලක් නැති කටුමැටි බිත්තියත් උඹට ඔච්චමක් කරනවා මිසක් උඹට අත්වැල් දෙනවා නෙමෙයි ඔය, උබට නොතේරුණාට.ඔය හරුපෙ දන්න හින්දා තමයි උඹව කළ හතකින් නාවලා ගෙට ගත්ත දවසෙ අළුත් රෙද්දක් ගන්න සොච්චමක් නැති කොට කහ ගැහිච්ච සිල් රෙද්දෙන් වහගෙන ඇවිත් උඹේ මූණ පෙන්නපු විගහට ගේ හරියටම තිබුණ කණ්ණාඩි කෑල්ලත් කඩලා විසිකරලා දැම්මේ.

"ළිදේ අඩිය හිරු නොබලන පින්නේ
එබී ළිඳට නුඹ ඇයි හිනැහෙන්නේ
නොතලන් මාසිත ආදර දියණියනේ"

ලිඳේ අඩිය හිරු නොබලන පින්නේ කියනකොටම මගෙ හිතේ මැවෙනවා වෙල් යායක අයිනෙ කුඹුක් ගහක් අස්සේ තියෙන ළිඳකට නියරෙ තණ ගොල්ලට වැටිච්ච පිණි ටික වේලෙන්නත් කලින් කොහොල්ලෑ පැලැස්තර පහ හයක් දාපු කළගෙඩියකුත් උකුළේ තියාගෙන ඇවිත් එබි එබී තනියම හිනාවෙන ගැටවර ටිකිරි ලියක්. මට මැවෙන මේ සායම බලන් ඉන්න අම්මගෙ පපුව පුච්චපු තරම

"නොතලන් මා සිත ආදර දියණියනේ"

කියලා අම්මා පිට කරලා දානව. සමහරවිට ගෙදර කටු බිත්තියෙන් බලාගෙන කොණ්ඩෙ පීරනකොට අම්මට දුක හිතෙන හින්දා වෙන්න ඇති හිනාවෙන්න ළිඳට එන්න ඉරක් නැති වුණත් උදෑනැක්කෙම ඇවිත් නිල් කැට වතුර ටිකෙන් ලස්සන බලාගන්න හිතුවෙ, අම්මට නොපෙනෙන්න. රසාතල කලතන ගැටවර හිතක හීන කටුමැටි පැළක කටු බිත්ති වලින් කොහොම කොටු කරන්නද. ඒ හීන උඹට උරුම නැති හින්දයි කර පාළුයි කියලා වහන් කරන්න හැදුවෙ. නැතුව උබේ අම්මට උඹ ගැන හීන නැතුව නෙමෙයි.

"පාළු කරට නුඹෙ ඇස නොගැටෙන්නයි
වීදුරු කැඩපත බිම දැම්මේ"

කියලා ඉවර වෙද්දි අන්තිමට මට නිකමට හීල්ලුනා....

වක්කඩ කැඩුනද මන්දා

පුරන් කුඹුරු අස්වද්දන ගොවියෙකුට
ඇළක් කොටන්නට ගුරුහරුකම් කුමට
සින්නක්කර කුඹුර සරුවට පැහෙනකොට
නගුලේ වරුණ ගැන උපමා කුමට බොට

යන එන ගමන් හරකුත් කනවද මන්දා
නියරයි වැටයි දෙකටම හරියට නින්දා
උදළු තලෙන් මම මුළු නියරම බැන්දා
බලහන් එතනො වක්කඩ කැඩුනද මන්දා

නුඹ හිටියෙ නැති එක හොඳා...

මුම්ටාස් නුඹ හිටියෙ නැති එක හොඳා 
හිටියනම් නුඹ වැලපෙන්න තිබුණා
ටජ් මහල කිරි ගරුඩ වුන එක හොඳා 
කළු ගලක් නම් උණු වෙන්න තිබුණා

නාන තොටුපල කඩපිලේ උන් පවා
කොඳුර කොඳුරා නුඹේ පෙම ගැන කතා
ආග්‍රාවේ අහස් කුස නුඹ මවා 
ඇගේ ආදර පලහිලව්වට වතා

අළු ගොඩෙන් නුඹ සීරුවෙන් ගෙනැවිත්
කිරිගරුඬ ලන්සුවට හිර කරලා
සිහිල් සළුවෙන් වසන් කර ගෙනැවිත්
සාජහන් පෙමකටත් මුල පුරලා

ඉතින් නුඹ අද හිටියෙ නැති එක හොඳා !!!

"අයියේ !!! අයියේ!!! "

වෙලාව හවස හයට විතර ඇති. වෙල් යායට මූණ දාලා අටවලා තිබුණ කොට කෑල්ල උඩ ඉඳගෙන බලන් ඉන්නකොට ඉර බැහැලා යන හැටි කොච්චර ලස්සනද.බාප්පාගෙ කටහඬ කියලා දැන දැනත් මොකටද ආවෙ බලන්න යනවට වඩා මට මෙතන ඉන්න එක වැදගත්. මන් ගිහින් එනකොට ඉර හොරෙන්ම යන්න ගිහින් තිබුණොත් කාට කියන්නද.

හරිනම් අප්පච්චි හෙට මෙහෙ ඇවිත් අපිත් එක්කරගෙන කොලඹ යන්න ඕනෙ. එන්නෙ නැති වෙයිද දන්නෙත් නෑ.ගිය සතියෙත් ආවනෙ. ආවොත් හොඳයි. කොළඹ යන්නෙ කෝච්චියේ එන්ජිමේනෙ, අප්පච්චිගෙ යාළු මාමා හිටියොත්. ඔන්න ඉතින් කෝච්චියේ කොලඹ ගිය හැටි මතක් කරලා වෙච්ච් දේ. මෙච්චර වෙලා බලන් හිටියට වැඩක් නෑ, ඉරත් බැහැලා ගිහිල්ලනෙ.

හෙමින් හෙමින් මාමලාගෙ ගෙට ගොඩ වෙනකොට එයා බාප්පා එක්ක බර කථාවක්.

"පුතේ මල්ලිට ඇඳුමක් අන්දවගන්නකො" ඒ මාමා.

"මේ මොන හත්තිලව්වකද මහ රෑ මට ඇඳුමකුත් අන්දගෙන එක්කන් යන්න හදන්නේ"

යන අතරමග තමයි මට තේරුණේ මේ යන්නෙ අපේ ගෙදර කියලා. දැන් රෑ තිස්සෙ රවුම් ගහලා හෙට ඉස්කෝලෙ යන්න ඇහැරවපු දෙන්කො.

ගිය මාසෙ එනකොට මකුණු දැල් බැඳලා කැතේ බැරුව තිබ්බ අපේ ගෙදර ගමේම අය ඇවිත් සුද්ද කරලා. මෙන්න බොලේ මල්ලිලයි නන්ගිලයි සේරමත් ඇවිල්ලා. අදනම් හොඳට සෙල්ලම් කරලා මාමට කියනවා හෙට ඉස්කෝලෙ යන්න බෑ කියලා. ඒත් ගමේ මිනිස්සු සේරම මේ මහ රෑ අපේ ගෙදර මොකක් කරනවද.

"බස්නාහිර කොහෙද අයියේ?"

"අහ්, ඔය දිග ජනේලෙ තියෙන පැත්තට මල්ලි"

මම සාලෙට දුවගෙන ගියෙ ගිය මාසෙ පැදලා දාලා ගිය මගෙ බයිසිකලේ මේ මිනිස්සු කොහෙ දාලද කියලා හොයාගන්න.නැත්තන් ගිය පාර ගෙදර පිරිත් කියලා ඉවර වෙනකොට මගෙ සෙල්ලම් බඩු ටිකට වෙලා තිබුණ එකම තමා ඕකටත් වෙන්නෙ.අම්මා අරන් දීපු පොඩි කාර් සෙට් එකෙන් දෙකක් තවත් නෑ.සාලෙට අඩිය තියනකොටම හිටිය මිනිස්සු අයින් වෙලා මට යන්න ඉඩ දුන්නට කෝ ඉතින්, කවුදෝ මනුස්සයෙක් මාව බදාගෙන මට යන්න දුන්නේ නෑනෙ එතනින් එහාට.

බයිසිකලේ කොහෙ හොයන්නද. මේ අප්පච්චිනෙ මාව බදාගෙන තියෙන්නෙ.අම්මගෙ ඔළුව බස්නාහිරට හරවලා පොල්තෙල් පහන පත්තු කරනකල් වෙන්න ඇති මයෙ හිතේ.

"බස්නාහිර කොහෙද අයියේ?" එහෙම අහලා තියෙන්නේ මල්ශාලාවෙ මාමා...

කුසාවත බලන් නුඹ තව අඬනවද

පබාවතී නුඹ සතුටින් ඉන්නවද
හවහක එවන්නම් මල්කම් විඳිනවද
වෙණ ගායනා ඉඳ හිටවත් ඇහෙනවද
හිමි සඳ එක්ක නුඹ තවමත් විරසකද

සිරියහනේ මම තනියෙන් නිදන්නේ
නුඹෙ සුවඳයි සිරියහනම හොයන්නේ
මගෙ සුසුමයි සිරියහනට දැනෙනෙනේ
සිරියහනට නුඹ කවදද වඩින්නේ

පුන් පියයුරෙන් පුළුලුකුලට වෙහෙසයිද
සුවඳ පැණෙන් නෙතු සඟලම දොවනවද
නාදළු දෙතොල මිණි කිංකිණි සලනවද
කුසාවත බලන් නුඹ තව අඬනවද